در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم
کز سرزلف و رخش نعل در آتش دارم
عاشق و رندم و میخواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور پریوش دارم
گر تو زین دست مرا بی سرو سامان داری
من به آه سحرت زلف مشوش دارم
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
حافظ